story no1

Μάλλον το πάει για βροχή.Μ'αρέσει η βροχή.Ο τρόπος που χάνεται η ακρίβεια των πραγμάτων,έτσι όπως ξεθωριάζουν τα χρώματα και θολώνουν τα σχήματα.Όλα γίνονται ένα και λιώνουν μέσα στο ίδιο καλούπι ,τόσο απαλά, τόσο ήρεμο και χαλαρωτικό το απόκοσμο κροτάλισμα.Τον ερχόμενο μήνα γίνομαι εικοσιενός ,πέρασε γρήγορα ο καιρός στην Αθήνα.Σε λίγο θα κλείσω έναν ολόκληρο χρόνο από τότε που γύρισα πίσω.Θυμάμαι με ολίγη νοσταλγία τους περιπάτους μου μέσα στη βροχή μαζί με την παρέα.Τώρα που το σκέφτομαι κάποια πράγματα που ίσως εκείνη τη στιγμή δεν φαντάζουν κάτι το σπουδαίο είναι ανεκτίμητα.
Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά...                                                                                                           Μ.Αναγνωστάκης
Το πως χορεύαμε βαλς με τις ομπρέλες μας παρτενέρ μέχρι να μας κοπεί η ανάσα.Γύρω τριγύρω χωράφια και ο επαρχιακός δρόμος αδειανός και το μόνο που ακούς να είναι το νερό στα γύρω αυλάκια να τρέχει.Αυτά τα μεσημέρια.Επιστρέφαμε αργά το απόγευμα σπίτι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο αλλά με καρδιά γεμάτη.Τα βράδια άλλη ιστορία..όντας φοιτήτριες/τες πληροφορικής  είχαμε κατεβάσει εφαρμογές   με τους αστερισμούς και έτσι βγαίναμε έξω γεμάτοι αυτοπεποίθηση να σεργιανίσουμε και να ανακαλύψουμε τον γαλαξία.

Τι φωνές και κακό μόλις κάποιος ανακάλυπτε κάτι και μετά γέλια Ευχή όλων μας ανεξαιρέτως να μπορούσαμε να πετάξουμε.Νομίζω ακόμη και τώρα ότι είναι προτιμότερο να σκέφτεται κανείς έτσι.Όταν κοιτάς τον κόσμο απο ψήλα,είναι τόσα πολλά τα πράγματα εκείνα που σου αποκαλύπτονται.Αλήθεια.Νομίζω πως τίποτα τότε δεν σε κρατάει ότι μπορείς να φτάσεις πιο μακριά από  όσο είχες φανταστεί.Τελικά μεγάλος φίλος η βροχή σε κάνει να κοντοστέκεσαι μπροστά στην ευτυχία ..