story no5

Oι ανθρώπινες σχέσεις είναι απλές αν και απρόβλεπτες,καθώς  εμπλέκονται πολλά αντιφατικά  συναισθήματα  -περηφάνια,ζήλεια,προκατάληψη,εγωισμός,πάθος-που οδηγούν σε αγεφύρωτες πολλές φορές παρεξηγήσεις.Έτσι καταλήγουμε να χάνουμε ανθρώπους δικούς μας.Δημιουργούνται σημάδια.Σημάδια που κρύβονται μέσα σου και κάθε φόρα που βρέχει σε πονάνε.Αναμνήσεις που αναμφίβολα  σε πληγώνουν.Το θέμα είναι πως έφτασες ως εδώ.Πόσο καλύτερα θα ήταν να είχες πει αυτό που πιστεύεις την καίρια στιγμή ακόμη και αν είχε ήδη ραγίσει το γυαλί?

Καλύτερα να φεύγει κάποιος αν δεν μπορεί να μείνει,άλλωστε όλοι έρχονται και παρέρχονται.Ο χρόνος πάει μόνο μπροστά.Δυστυχώς.Ποιος θα μείνει στο τελευταίο χτύπο του ρολογιού?Δε θα μάθεις ποτέ.Σημασία έχει να   να είσαι εκεί για αυτούς που μένουν,και για αυτούς που φεύγουν να ελπίζεις να είναι καλά. :)

Πάντα να λες αυτό που νοιώθεις η ειλικρίνεια σώζει από περιττές αντιδικίες και λειτουργεί αφοπλιστικά για αυτούς που σε θέλουν νικημένο.Αλλά και πάλι δεν εξαρτώνται όλα από εσένα και τη δική σου αλήθεια..Να το θυμάσαι αυτό.