story no3

Το να συλλογίζομαι περι ανέμων και υδάτων αποτελεί ειδικότης μου και κατά καιρούς πηγή έμπνευσης μου.Από πολύ μικρή ηλικία μ άρεσε να ζωγραφίζω και ποτέ δεν έχανα την  ευκαιρία μόλις μου δινόταν.Θυμάμαι τα μπεζ χαρτιά καθώς οι δικοί μου μου αγόραζαν ιχνογραφίες με το κιλό που λέμε..αργότερα γράφτηκα και σε  γνωστή σχολή σχεδίου.Από τις ωραιότερες εμπειρίες οφείλω να το ομολογήσω -δυστυχώς όμως ακριβό το λειτούργημα του ζωγράφου και ο αποτρεπτικός τίτλος κάθε συζήτησης-  "οι ζωγράφοι πεθαίνουν στη ψάθα" με έκανε να αναβάλλω για λίγο το όνειρο μου και να συνεχίσω με το πανεπιστήμιο.Ανέκαθεν αγαπούσα και τα γράμματα ,ο Μέλιος άλλωστε  με σημάδεψε ,και στο πανεπιστήμιο είδα και γνώρισα έναν άλλο κόσμο δημιούργησα ένα ακόμη κομμάτι για την Έλενα.

Πήχτωνε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ’ τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαµπάδες τ’ ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλάκι... και σπίθες. Το ποτάµι µουρµούριζε µες στον ύπνο του κρυφά παραµιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιµήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο µεγάλο του παραµύθι...

Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορηµένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να µετρήσει τ’ άστρα... Να τα µετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά.

                                                                                 Μ.Λουντέμης

Το θέμα είναι να μη ξεχνάς: να δίνεσαι ολοκληρωτικά σε ότι κάνεις αλλά να μη βάζεις παρωπίδες,να θυμάσαι ότι δεν είσαι μονόπλευρος και ότι  κάθε τι που κάνεις μετράει και σε γεμίζει σαν ολότητα.Το ότι ίσως ακολούθησες ένα διαφορετικό μονοπάτι δεν σημαίνει ότι θα σε βγάλει και σε αλλιώτικο προορισμό από αυτόν που είχες διαγράψει εξαρχής.Είσαι σε φάση standby.To μυστικό είναι σου ξαναλέω να μη ξεχνάς.Έτσι και γω μετά τα δίκτυα και τις αρχιτεκτονικές υπολογιστών  ξεκλέβω λίγο χρόνο στήνω το μουσαμά μου και επιδίδομαι σε αποτύπωση των συλλογισμών που σου λεγα.