Πιστεύω ότι τους ανθρώπους τους συνδέει ένα αδιόρατο νήμα και ότι όταν κάποιος μπαίνει στην ζωή σου την καθορίζει σε μεγάλο ή και μικρότερο βαθμό,ανάλογα με τα περιθώρια που δίνεις,Θέλω να νομίζω ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία ,γιατί θα ήταν πολύ κρίμα για αυτούς που μπαίνουν σαν καταιγίδες στη ζωή μας,αλλάζοντάς μας,καθορίζοντάς μας πάντα προς το καλύτερο ,κάθε εμπειρία είναι και ένα μάθημα για να φτάσεις στην αυτογνωσία .

Ευχαριστούμε λοιπόν αυτούς που έρχονται και γραντζουνάνε λιγάκι τις ψυχές μας.Μας θυμίζουν πράγματα που είχαμε ξεχάσει,μας δώσανε μαθήματα πολύτιμα για το παρακάτω ,μας ξυπνήσανε πάνω που είχαμε λιγάκι γλαρώσει.
 Ξέρω πως βρήκα τους κατάλληλους ανθρώπους γιατί πολύ απλά φοβάμαι μη τους χάσω ,μη ξυπνήσω ένα πρωί και μένω να κοιτάζω το αύριο μόνη.Ευχαριστώ παιδιά. :)

Οι πραγματικότητες δεν αλλάζουν,τα δεδομένα είναι πάντοτε εκεί μπροστά μας.Εμείς τα κοιτάμε με άλλα μάτια κάθε φορά,τα αντιμετωπίζουμε αλλιώς.Ωριμάζουμε.Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι το αρνητικό.Χάνεις τη παιδικότητα σου,θυσιάζεις τις ψευδαισθήσεις σου με την ελπίδα να κερδίσεις πολλά παραπάνω,ίσως ακόμα και την ελευθερία σου.Καιρός λοιπόν να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων.Αυτός που θα μείνει μέχρι το τέλος θα είναι και ο νικητής δε λενε?Ε καιρός λοιπόν να στεφθείς νικητής του δικού σου αγώνα και ας είναι ακόμα η πρώτη φάση.

και κάτι ακόμα..

Ο Μικρός Πρίγκηπας προχώρησε λίγο πιο πέρα από το υπόστεγο που καθόταν μοναχός προκειμένου να προστατευθεί από την βροχή που από ώρα είχε  ξεκινήσει.Γύρω του η πλατεία αδειανή,σαν την καρδούλα του θα μπορούσες να πεις,το φρόνημα του όμως υψηλό.Έπρεπε να ζήσει για να ξανασυναντήσει την οικογένεια του.Δεν θυμάται τίποτα από όσα άφησε πίσω στο σπίτι,δεν έχει νόημα άλλωστε,τα σφράγισε όλα ο πόλεμος και τα ισοπέδωσε.Οι χoροi και τα τραγούδια τα απογεύματα στις χρυσές,ηλιολουσμένες γειτονιές,οι μυρωδιές από τα μπαχαρικά που σιγοβράζανε στη κατσαρόλα της μαμάς πίσω στην αυλή,οι φωνές των πατεράδων που λογομαχούσαν πίνοντας τσάι ζεστό και σερμπέτια και τρώγοντας  πολύχρωμο χαλβά,το σχολείο,τα παιδιά,τα καινούρια του μυρωδάτα παπούτσια,η  γαλάζια μπάλα από κουρέλια,όχι,όχι δεν θυμάται ,φυσικά, τίποτα από όλα αυτά.Δεν έχει σημασία πια.Πρέπει να βρει να φάει κάτι.Ψαχουλεύει σε ένα δημοτικό κάδο δίπλα από ένα φούρνο.Όλο και κάτι θα έχει πεταχτεί δεν μπορεί.Τζίφος.Κατεβαίνει δυο δυο τα σκαλιά του σταθμού.Πάει και κάθεται δίπλα στους αυτόματους πωλητές των εισητηρίων.Ο Μικρούλης Πρίγκηπας αφαιρέθηκε,σκεφτόταν το προηγούμενο πόστο του στα φανάρια."Τι μαζευτήκατε όλοι εδώ ήθελα να ξερα?!!" ,"Άντε τράβα παιδάκι μου από κει που ήρθες!",κορναρίσματα,μαρσαρίσματα ,φοβήθηκε ότι θα τον πατήσουν έκανε στην άκρη.'Οχι, δεν θυμάται τίποτα πρέπει να ζήσει.Δεν μπορεί να γυρίσει πίσω,δεν υπάρχει πια πίσω,μόνο μπροστά,πρέπει να ζήσει. Ο ήχος από τα κέρματα που πέφτουν τον ξύπνησε απότομα από τους συλλογισμούς τους.με βλέμμα ικεσίας άπλωσε το τρεμάμενο χέρι.Ο Μικρός Πρίγκηπας κάθε λιγουλάκι και πέθαινε μέσα του.Αλλα βλέμματα εχθρικά άλλα απλά αδιάφορα.Έφτασε απόγευμα,η βροχή είχε σταματήσει ο κόσμος σταμάτησε πια να είναι τόσο βιαστικός,παρέμενε χαμένος όμως  στον αχνό των σκέψεων του.Ο Πρίγκιπας είχε κάτσει στα γόνατα του πλέον,η κοιλιά του τον πόναγε ,δεν έκανε να την τρίψει μήπως ηρεμήσει,δεν θυμάται τίποτα πια.Ο ήχος από τα κέρματα, άπλωσε το τρεμάμενο χέρι.Ο νεαρός απομακρύνθηκε το παιδί έμεινε ακίνητο,κοντοστάθηκε,γύρισε πίσω και του έδωσε μερικά ψιλά ,το παιδί σήκωσε το κεφάλι ,είχε ήδη φύγει.Έσφιξε τα ψιλά στη χούφτα του.Η κοιλιά του τον πόναγε,αλλά ο Μικρούλης Πρίγκιπας ήθελε μια μαμά για να την τρίψει.Σηκώνεται.Πρέπει να πάει να φάει.Δεν θυμάται τίποτα πια.Θα περιμένει μέχρι να γεννηθεί ξανά...

“Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ είναι περίεργο πράγμα. Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά… Κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα…”

-Οι Θεωρίες της Ράνιας

story no5

Oι ανθρώπινες σχέσεις είναι απλές αν και απρόβλεπτες,καθώς  εμπλέκονται πολλά αντιφατικά  συναισθήματα  -περηφάνια,ζήλεια,προκατάληψη,εγωισμός,πάθος-που οδηγούν σε αγεφύρωτες πολλές φορές παρεξηγήσεις.Έτσι καταλήγουμε να χάνουμε ανθρώπους δικούς μας.Δημιουργούνται σημάδια.Σημάδια που κρύβονται μέσα σου και κάθε φόρα που βρέχει σε πονάνε.Αναμνήσεις που αναμφίβολα  σε πληγώνουν.Το θέμα είναι πως έφτασες ως εδώ.Πόσο καλύτερα θα ήταν να είχες πει αυτό που πιστεύεις την καίρια στιγμή ακόμη και αν είχε ήδη ραγίσει το γυαλί?

Καλύτερα να φεύγει κάποιος αν δεν μπορεί να μείνει,άλλωστε όλοι έρχονται και παρέρχονται.Ο χρόνος πάει μόνο μπροστά.Δυστυχώς.Ποιος θα μείνει στο τελευταίο χτύπο του ρολογιού?Δε θα μάθεις ποτέ.Σημασία έχει να   να είσαι εκεί για αυτούς που μένουν,και για αυτούς που φεύγουν να ελπίζεις να είναι καλά. :)

Πάντα να λες αυτό που νοιώθεις η ειλικρίνεια σώζει από περιττές αντιδικίες και λειτουργεί αφοπλιστικά για αυτούς που σε θέλουν νικημένο.Αλλά και πάλι δεν εξαρτώνται όλα από εσένα και τη δική σου αλήθεια..Να το θυμάσαι αυτό.

story no4

Κατ εμέ δεν υπάρχει πιο ευεργετική "ρουτίνα" από το να κρατάς ημερολόγιο.Προσωπικά το επιχείρησα επανειλημμένως-μέχρι και όνειρα που έβλεπα το βράδυ κατέγραφα σε περιόδους που το χα πάρει πολύ πατριωτικά -συνήθως καλοκαίρι..κατέληγα δε   να γράφω στο τέλος παραμυθάκια υπερφυσικής φύσεως οπότε αυτομάτως έπαυε να είναι και ημερολόγιο..χαχα.Όπως καταλαβαίνεις κάθε απόπειρα κατέληγε άδοξα.Παρόλα αυτά αποτελεί μια πολύ καλή ασχολία καθώς σε αναγκάζει να ξαναζήσεις τις στιγμές και να βάλεις σε τάξη μέσα σου όσα φοβάσαι ή ενδόμυχα αγνοείς.Κάνεις το φόβο να σε φοβάται.Βλέπεις τι και που έκανες λάθος -όχι για να μετανοιώνεις-αλλά για να διορθώνεσαι.Ανοίγεις την ψυχή σου στο χαρτί και όταν ύστερα από καιρό ξαναδιαβάζεις τις σκέψεις σου κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα ,μαθαίνεις τον εαυτό σου από την αρχή.Πιστεύω ότι καλό είναι να ανοίγουμε που και που τη μυστική βαλβίδα της καρδιάς και αν δεν μπορούμε σε άνθρωπο το χαρτί είναι μια καλή αρχή.

story no3

Το να συλλογίζομαι περι ανέμων και υδάτων αποτελεί ειδικότης μου και κατά καιρούς πηγή έμπνευσης μου.Από πολύ μικρή ηλικία μ άρεσε να ζωγραφίζω και ποτέ δεν έχανα την  ευκαιρία μόλις μου δινόταν.Θυμάμαι τα μπεζ χαρτιά καθώς οι δικοί μου μου αγόραζαν ιχνογραφίες με το κιλό που λέμε..αργότερα γράφτηκα και σε  γνωστή σχολή σχεδίου.Από τις ωραιότερες εμπειρίες οφείλω να το ομολογήσω -δυστυχώς όμως ακριβό το λειτούργημα του ζωγράφου και ο αποτρεπτικός τίτλος κάθε συζήτησης-  "οι ζωγράφοι πεθαίνουν στη ψάθα" με έκανε να αναβάλλω για λίγο το όνειρο μου και να συνεχίσω με το πανεπιστήμιο.Ανέκαθεν αγαπούσα και τα γράμματα ,ο Μέλιος άλλωστε  με σημάδεψε ,και στο πανεπιστήμιο είδα και γνώρισα έναν άλλο κόσμο δημιούργησα ένα ακόμη κομμάτι για την Έλενα.

Πήχτωνε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ’ τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαµπάδες τ’ ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλάκι... και σπίθες. Το ποτάµι µουρµούριζε µες στον ύπνο του κρυφά παραµιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιµήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο µεγάλο του παραµύθι...

Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορηµένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να µετρήσει τ’ άστρα... Να τα µετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά.

                                                                                 Μ.Λουντέμης

Το θέμα είναι να μη ξεχνάς: να δίνεσαι ολοκληρωτικά σε ότι κάνεις αλλά να μη βάζεις παρωπίδες,να θυμάσαι ότι δεν είσαι μονόπλευρος και ότι  κάθε τι που κάνεις μετράει και σε γεμίζει σαν ολότητα.Το ότι ίσως ακολούθησες ένα διαφορετικό μονοπάτι δεν σημαίνει ότι θα σε βγάλει και σε αλλιώτικο προορισμό από αυτόν που είχες διαγράψει εξαρχής.Είσαι σε φάση standby.To μυστικό είναι σου ξαναλέω να μη ξεχνάς.Έτσι και γω μετά τα δίκτυα και τις αρχιτεκτονικές υπολογιστών  ξεκλέβω λίγο χρόνο στήνω το μουσαμά μου και επιδίδομαι σε αποτύπωση των συλλογισμών που σου λεγα.