και κάτι ακόμα..

Ο Μικρός Πρίγκηπας προχώρησε λίγο πιο πέρα από το υπόστεγο που καθόταν μοναχός προκειμένου να προστατευθεί από την βροχή που από ώρα είχε  ξεκινήσει.Γύρω του η πλατεία αδειανή,σαν την καρδούλα του θα μπορούσες να πεις,το φρόνημα του όμως υψηλό.Έπρεπε να ζήσει για να ξανασυναντήσει την οικογένεια του.Δεν θυμάται τίποτα από όσα άφησε πίσω στο σπίτι,δεν έχει νόημα άλλωστε,τα σφράγισε όλα ο πόλεμος και τα ισοπέδωσε.Οι χoροi και τα τραγούδια τα απογεύματα στις χρυσές,ηλιολουσμένες γειτονιές,οι μυρωδιές από τα μπαχαρικά που σιγοβράζανε στη κατσαρόλα της μαμάς πίσω στην αυλή,οι φωνές των πατεράδων που λογομαχούσαν πίνοντας τσάι ζεστό και σερμπέτια και τρώγοντας  πολύχρωμο χαλβά,το σχολείο,τα παιδιά,τα καινούρια του μυρωδάτα παπούτσια,η  γαλάζια μπάλα από κουρέλια,όχι,όχι δεν θυμάται ,φυσικά, τίποτα από όλα αυτά.Δεν έχει σημασία πια.Πρέπει να βρει να φάει κάτι.Ψαχουλεύει σε ένα δημοτικό κάδο δίπλα από ένα φούρνο.Όλο και κάτι θα έχει πεταχτεί δεν μπορεί.Τζίφος.Κατεβαίνει δυο δυο τα σκαλιά του σταθμού.Πάει και κάθεται δίπλα στους αυτόματους πωλητές των εισητηρίων.Ο Μικρούλης Πρίγκηπας αφαιρέθηκε,σκεφτόταν το προηγούμενο πόστο του στα φανάρια."Τι μαζευτήκατε όλοι εδώ ήθελα να ξερα?!!" ,"Άντε τράβα παιδάκι μου από κει που ήρθες!",κορναρίσματα,μαρσαρίσματα ,φοβήθηκε ότι θα τον πατήσουν έκανε στην άκρη.'Οχι, δεν θυμάται τίποτα πρέπει να ζήσει.Δεν μπορεί να γυρίσει πίσω,δεν υπάρχει πια πίσω,μόνο μπροστά,πρέπει να ζήσει. Ο ήχος από τα κέρματα που πέφτουν τον ξύπνησε απότομα από τους συλλογισμούς τους.με βλέμμα ικεσίας άπλωσε το τρεμάμενο χέρι.Ο Μικρός Πρίγκηπας κάθε λιγουλάκι και πέθαινε μέσα του.Αλλα βλέμματα εχθρικά άλλα απλά αδιάφορα.Έφτασε απόγευμα,η βροχή είχε σταματήσει ο κόσμος σταμάτησε πια να είναι τόσο βιαστικός,παρέμενε χαμένος όμως  στον αχνό των σκέψεων του.Ο Πρίγκιπας είχε κάτσει στα γόνατα του πλέον,η κοιλιά του τον πόναγε ,δεν έκανε να την τρίψει μήπως ηρεμήσει,δεν θυμάται τίποτα πια.Ο ήχος από τα κέρματα, άπλωσε το τρεμάμενο χέρι.Ο νεαρός απομακρύνθηκε το παιδί έμεινε ακίνητο,κοντοστάθηκε,γύρισε πίσω και του έδωσε μερικά ψιλά ,το παιδί σήκωσε το κεφάλι ,είχε ήδη φύγει.Έσφιξε τα ψιλά στη χούφτα του.Η κοιλιά του τον πόναγε,αλλά ο Μικρούλης Πρίγκιπας ήθελε μια μαμά για να την τρίψει.Σηκώνεται.Πρέπει να πάει να φάει.Δεν θυμάται τίποτα πια.Θα περιμένει μέχρι να γεννηθεί ξανά...

“Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ είναι περίεργο πράγμα. Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά… Κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα…”

-Οι Θεωρίες της Ράνιας

story no5

Oι ανθρώπινες σχέσεις είναι απλές αν και απρόβλεπτες,καθώς  εμπλέκονται πολλά αντιφατικά  συναισθήματα  -περηφάνια,ζήλεια,προκατάληψη,εγωισμός,πάθος-που οδηγούν σε αγεφύρωτες πολλές φορές παρεξηγήσεις.Έτσι καταλήγουμε να χάνουμε ανθρώπους δικούς μας.Δημιουργούνται σημάδια.Σημάδια που κρύβονται μέσα σου και κάθε φόρα που βρέχει σε πονάνε.Αναμνήσεις που αναμφίβολα  σε πληγώνουν.Το θέμα είναι πως έφτασες ως εδώ.Πόσο καλύτερα θα ήταν να είχες πει αυτό που πιστεύεις την καίρια στιγμή ακόμη και αν είχε ήδη ραγίσει το γυαλί?

Καλύτερα να φεύγει κάποιος αν δεν μπορεί να μείνει,άλλωστε όλοι έρχονται και παρέρχονται.Ο χρόνος πάει μόνο μπροστά.Δυστυχώς.Ποιος θα μείνει στο τελευταίο χτύπο του ρολογιού?Δε θα μάθεις ποτέ.Σημασία έχει να   να είσαι εκεί για αυτούς που μένουν,και για αυτούς που φεύγουν να ελπίζεις να είναι καλά. :)

Πάντα να λες αυτό που νοιώθεις η ειλικρίνεια σώζει από περιττές αντιδικίες και λειτουργεί αφοπλιστικά για αυτούς που σε θέλουν νικημένο.Αλλά και πάλι δεν εξαρτώνται όλα από εσένα και τη δική σου αλήθεια..Να το θυμάσαι αυτό.

story no4

Κατ εμέ δεν υπάρχει πιο ευεργετική "ρουτίνα" από το να κρατάς ημερολόγιο.Προσωπικά το επιχείρησα επανειλημμένως-μέχρι και όνειρα που έβλεπα το βράδυ κατέγραφα σε περιόδους που το χα πάρει πολύ πατριωτικά -συνήθως καλοκαίρι..κατέληγα δε   να γράφω στο τέλος παραμυθάκια υπερφυσικής φύσεως οπότε αυτομάτως έπαυε να είναι και ημερολόγιο..χαχα.Όπως καταλαβαίνεις κάθε απόπειρα κατέληγε άδοξα.Παρόλα αυτά αποτελεί μια πολύ καλή ασχολία καθώς σε αναγκάζει να ξαναζήσεις τις στιγμές και να βάλεις σε τάξη μέσα σου όσα φοβάσαι ή ενδόμυχα αγνοείς.Κάνεις το φόβο να σε φοβάται.Βλέπεις τι και που έκανες λάθος -όχι για να μετανοιώνεις-αλλά για να διορθώνεσαι.Ανοίγεις την ψυχή σου στο χαρτί και όταν ύστερα από καιρό ξαναδιαβάζεις τις σκέψεις σου κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα ,μαθαίνεις τον εαυτό σου από την αρχή.Πιστεύω ότι καλό είναι να ανοίγουμε που και που τη μυστική βαλβίδα της καρδιάς και αν δεν μπορούμε σε άνθρωπο το χαρτί είναι μια καλή αρχή.

story no3

Το να συλλογίζομαι περι ανέμων και υδάτων αποτελεί ειδικότης μου και κατά καιρούς πηγή έμπνευσης μου.Από πολύ μικρή ηλικία μ άρεσε να ζωγραφίζω και ποτέ δεν έχανα την  ευκαιρία μόλις μου δινόταν.Θυμάμαι τα μπεζ χαρτιά καθώς οι δικοί μου μου αγόραζαν ιχνογραφίες με το κιλό που λέμε..αργότερα γράφτηκα και σε  γνωστή σχολή σχεδίου.Από τις ωραιότερες εμπειρίες οφείλω να το ομολογήσω -δυστυχώς όμως ακριβό το λειτούργημα του ζωγράφου και ο αποτρεπτικός τίτλος κάθε συζήτησης-  "οι ζωγράφοι πεθαίνουν στη ψάθα" με έκανε να αναβάλλω για λίγο το όνειρο μου και να συνεχίσω με το πανεπιστήμιο.Ανέκαθεν αγαπούσα και τα γράμματα ,ο Μέλιος άλλωστε  με σημάδεψε ,και στο πανεπιστήμιο είδα και γνώρισα έναν άλλο κόσμο δημιούργησα ένα ακόμη κομμάτι για την Έλενα.

Πήχτωνε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ’ τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαµπάδες τ’ ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλάκι... και σπίθες. Το ποτάµι µουρµούριζε µες στον ύπνο του κρυφά παραµιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιµήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο µεγάλο του παραµύθι...

Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορηµένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να µετρήσει τ’ άστρα... Να τα µετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά.

                                                                                 Μ.Λουντέμης

Το θέμα είναι να μη ξεχνάς: να δίνεσαι ολοκληρωτικά σε ότι κάνεις αλλά να μη βάζεις παρωπίδες,να θυμάσαι ότι δεν είσαι μονόπλευρος και ότι  κάθε τι που κάνεις μετράει και σε γεμίζει σαν ολότητα.Το ότι ίσως ακολούθησες ένα διαφορετικό μονοπάτι δεν σημαίνει ότι θα σε βγάλει και σε αλλιώτικο προορισμό από αυτόν που είχες διαγράψει εξαρχής.Είσαι σε φάση standby.To μυστικό είναι σου ξαναλέω να μη ξεχνάς.Έτσι και γω μετά τα δίκτυα και τις αρχιτεκτονικές υπολογιστών  ξεκλέβω λίγο χρόνο στήνω το μουσαμά μου και επιδίδομαι σε αποτύπωση των συλλογισμών που σου λεγα.

Nostalgia describes a sentimentality for the past, typically for a period or place with happy personal associations.

The word is a learned formation of a Greek compound, consisting of νόστος (nostos), meaning "homecoming", and ἄλγος (algos), meaning "pain".

story no2

Mαζί θα ζήσουμε για πάντα..τι πιο υπέροχο από το να το λες ή να στο λέει ο άνθρωπος σου μέσα από την ψυχή του.Είτε έχει να κάνει με την  προσμονή της αιωνιότητας  και το δέος που πάντα προκαλούσε είτε-το πιο πιθανό- την προξένηση τόσων δυνατών συναισθημάτων που να γεννάνε τέτοιες υποσχέσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.Σε πλημμυρίζει αμέτρητη χαρά.Κάτι τέτοιες ιστορίες φωτίζουν με το χρυσό τους πέπλο τον μαύρο ουρανό,και νομίζεις πως μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο.Και ναι μπορείς.Δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο από το να νοιάζεσαι,να σέβεσαι και να φροντίζεις κάποιον και όλο αυτό να είναι αμοιβαίο.Έτσι γεννιούνται τα αστέρια..έτσι γεννιέται η αγάπη..

tipaki

Θα ήθελα μια φορά να καθήσουμε όλοι μαζί και αντί να ξεκινήσουμε να συζητάμε τα δικά μας να παίξουμε ένα παιχνίδι απλό.Θα θελα να μου πεις λέξεις.Μόνο λέξεις τίποτα παραπάνω,που να σε περιγράφουν που να είναι εσύ.Πως βρε παιδί μου βλέπεις τον εαυτό σου με ειλικρίνεια . Πιστεύω θα βοηθήσει και εσένα να βάλεις τα μέτρα σου και τα σταθμά σου κρίνοντας πως σε βλέπουν οι φίλοι σου αλλά και οι ίδιοι με τη σειρά τους να αναθεωρήσουν λάθος στάσεις τους απέναντι σου.

story no1

Μάλλον το πάει για βροχή.Μ'αρέσει η βροχή.Ο τρόπος που χάνεται η ακρίβεια των πραγμάτων,έτσι όπως ξεθωριάζουν τα χρώματα και θολώνουν τα σχήματα.Όλα γίνονται ένα και λιώνουν μέσα στο ίδιο καλούπι ,τόσο απαλά, τόσο ήρεμο και χαλαρωτικό το απόκοσμο κροτάλισμα.Τον ερχόμενο μήνα γίνομαι εικοσιενός ,πέρασε γρήγορα ο καιρός στην Αθήνα.Σε λίγο θα κλείσω έναν ολόκληρο χρόνο από τότε που γύρισα πίσω.Θυμάμαι με ολίγη νοσταλγία τους περιπάτους μου μέσα στη βροχή μαζί με την παρέα.Τώρα που το σκέφτομαι κάποια πράγματα που ίσως εκείνη τη στιγμή δεν φαντάζουν κάτι το σπουδαίο είναι ανεκτίμητα.
Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά...                                                                                                           Μ.Αναγνωστάκης
Το πως χορεύαμε βαλς με τις ομπρέλες μας παρτενέρ μέχρι να μας κοπεί η ανάσα.Γύρω τριγύρω χωράφια και ο επαρχιακός δρόμος αδειανός και το μόνο που ακούς να είναι το νερό στα γύρω αυλάκια να τρέχει.Αυτά τα μεσημέρια.Επιστρέφαμε αργά το απόγευμα σπίτι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο αλλά με καρδιά γεμάτη.Τα βράδια άλλη ιστορία..όντας φοιτήτριες/τες πληροφορικής  είχαμε κατεβάσει εφαρμογές   με τους αστερισμούς και έτσι βγαίναμε έξω γεμάτοι αυτοπεποίθηση να σεργιανίσουμε και να ανακαλύψουμε τον γαλαξία.

Τι φωνές και κακό μόλις κάποιος ανακάλυπτε κάτι και μετά γέλια Ευχή όλων μας ανεξαιρέτως να μπορούσαμε να πετάξουμε.Νομίζω ακόμη και τώρα ότι είναι προτιμότερο να σκέφτεται κανείς έτσι.Όταν κοιτάς τον κόσμο απο ψήλα,είναι τόσα πολλά τα πράγματα εκείνα που σου αποκαλύπτονται.Αλήθεια.Νομίζω πως τίποτα τότε δεν σε κρατάει ότι μπορείς να φτάσεις πιο μακριά από  όσο είχες φανταστεί.Τελικά μεγάλος φίλος η βροχή σε κάνει να κοντοστέκεσαι μπροστά στην ευτυχία ..